Home Enduro Enduro Mediterraneo 2014 Rnd#1 Xanthi – Ο αγώνας εκ των έσω

Η Ξάνθη είναι γνωστή απο την αρχαιότητα. Πατρίδα των φιλοσόφων Δημόκριτου και Πρωταγόρα. Προσαρτήθηκε οριστικά στην Ελλάδα στις 28 Ιουλίου 1920. Η πόλη βρισκόταν στην μεγαλύτερη της ακμή το 18ο και 19ο αιώνα με τις καπνοβιομηχανίες να αποτελούν το σημαντικότερο μοχλό ανάπτυξης. Πλεόν απομένουν μόνο οι αποθήκες και μερικά εργοστάσια εγκαταλελειμμένα μαζί με αρκετά παλιά νεοκλασσικά να θυμίζουν εκείνη την εποχή. Ωστόσο και σήμερα η πόλη αναπνέει τον αέρα μιας σύγχρονης πόλης που βρίσκεται στο σύνορο της Ευρώπης, της Ασίας και των Βαλκανίων, αναμειγνύοντας πολιτισμούς, θρησκείες ήθη και παραδόσεις και δημιουργόντας τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα. Το όνομα της πόλης είναι συνδεδεμένο επίσης με το Μάνο Χατζηδάκι, τον Άκη Πάνου και πολλούς ακόμα σημαντικούς ανθρώπους που η επαφή τους με την πόλη τους σημάδεψε.

Εμένα η Ξάνθη μου έχει εντυπωθεί ως η πόλη που έτρεξα τον πρώτο αγώνα Downhill. Πίσω στο 2009, μετά από πολλές καταβάσεις είχα πάρει απόφαση ότι θα τρέξω στο Xanthi Mountain Festival που είχε γίνει Οκτώβρη αν θυμάμαι καλά. Έτσι μια Κυριακή πρωί έτρεξα στον αγώνα Cross Country, έβγαλα τα κολάν κι έβαλα επιγονατίδες και θώρακα. Ο πρώτος μου αγώνας κατάβασης ήταν γεγονός. Είχα περάσει πολύ ωραία και είχα εντυπωσιαστεί από τη διοργάνωση. Ετσι με το που προκυρήχθηκε ο αγώνας enduro της Ξάνθης είχε μπει ήδη στο καλεντάρι μου.

Το σχέδιο είχε ως εξής: Πέμπτη ταξίδι, Παρασκευή – Σάββατο δοκιμαστικά και την Κυριακή ο αγώνας και επιστροφή. Βέβαια τα σχέδια γίνονται χωρις να υπολογίσουμε στο απρόβλεπτο που σε αυτό ο ταξίδι ήρθε νωρίς, στην πρώτη κατάβαση. Ενώ απολάμβανα οδήγηση με 2 σπουδαίους αναβάτες μπροστά μου φτάσαμε στα άλματα της 2ης ειδικής. Είδα τον Ανδριώτη να πηδάει κρατημένα και να τον πετάει ελαφρά αριστερά ενω πίσω του ο Καλοχαιρέτας το πλησίαζε αγριεμένα, ήμουν σίγουρος οτι δε θα πατήσει καθόλου φρένο, όπως και έγινε. Αυτό όμως του στοίχισε ενα βγαλμένο ώμο, ενα σύντομο χειρουργείο και μια καλή γνωριμία με το νοσοκομείο της Ξάνθης. Με ψυχραιμία το ξεπεράσαμε και το διασκεδάσαμε μπορώ να πω. Το Σάββατο δεν έχασα χρόνο και πήρα μια ιδέα απο τις διαδρομές. Την PS1 τη θυμόμουν από το Cross Country του 2009. Πηγαινα συγκρατημένα λόγω του ατυχήματος που είχα δει και αρκετών ανώμαλων προσγειώσεων άλλων αθλητών.

Την Κυριακή ο καιρός κυμαινόταν από αραιή συννεφιά ώς χαλάζι. Ανεβήκαμε στο λόφο λίγο έξω απο την πόλη για να κάνουμε την κατατακτήρια διαδρομή που θα έδινε τη σειρά εκκίνησης. Ήταν άγνωστη διαδρομή και πολύ τεχνική, ευνοούσε πολύ τους αναβάτες DH. Ήταν εντυπωσιακό, γρήγορα περάσματα σε ενα δύσκολο τεχνικό κομμάτι. Το μονοπάτι σε όλο του το μήκος είχε θεατές που ενθάρρυναν τους αναβάτες και ξεσηκώνονταν στα δύσκολα περάσματα. Μετά ήταν η ανάβαση των 11 χιλιομέτρων που φαντάζει μικρή για διαδρομή XC αλλά με 2,35 λάστιχο και 36άρι μπροστά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η PS1 ήταν γρήγορη, με πολύ πετάλι και την θυμόμουνα κάπως. Πήγα καλά, έκανα και 5 (!!!) προσπεράσεις, αυτό που θυάμαι είναι το πόσο συνεργάσιμοι όλοι και πόσο τρομακτικός ακουγόμουν εγώ φωνάζοντας απο πίσω. Η PS2 είχε πολλά άλματα, από την αρχή μέτραγες, τα περισσότερα ωραία και γλυκά ωστόσο πολλα έπρεπε να τα πάρεις φρεναριστός γιατι σε εκτόξευαν. Ο τερματισμός της 2 ήταν πολύ ωραίος μέσα στο λειβάδι με τα ¨τραπέζια¨. Η PS3 ήταν η χειρότερη μου και για πολλούς η καλύτερη τους, είχε λάσπη και γλίστραγε, το τιμόνι σε πολλά σημεία περνούσε οριακά απο τα δέντρα. Ηταν πολύ ωραία αλλά η ικανότητα μου να οδηγώ σε τέτοιες συνθήκες είναι περιορισμένες. Η PS4 ήταν κορυφαία, απο τις πιο ωραίες διαδρομές που έχω οδηγήσει. Ξεκινούσε λίγο έξω απο την πόλη και κατέληγε στη συνοικία Σαμακώβ. Όταν την έκανα πρώτη φορά στα δοκιμαστικά σταματούσα συνέχεια, πανέμορφη διαδρομή, με ψηλά δέντρα και ογκόλιθους, σε πολλά σημεία στρωμένο με πλάκες. Το πετάλι το φύλαγε για το τελος, 2 ευθείες έδιναν τη δυνατότητα σε όποιον είχε κρατήσει κουράγια να δώσει στο τέλος.

Η μάχη για μια θέση στο βάθρο ήταν σκληρή. Αναμφισβήτητα η 1η θέση ήταν του Ανδριώτη αλλά ενα σκασμένο λάστιχο στη PS4 του στέρησε πολύτιμο χρόνο. Έτσι ο Νώντας Λαμπρακόπουλος (Velocity Bikes) πήρε την ψηλότερη θέση στο βάθρο, πίσω του ο Kolev Ivan (RAM Bikes) και ο Ανδριώτης Κωσταντίνος αρκέστηκε στην 3η θέση που είναι εκπληκτική αν σκεφτούμε το σκασμένο λάστιχο και δείχνει ότι η πορεία του στους διεθνείς αγώνες θα είναι αξιοσημείωτη. Ήδη έχει προγραμματίσει να τρέξει στο IXS Cup ανάμεσα στους σπουδαιότερους ευρωπαίους αναβάτες. Ο Κερκυραίος Βαγγέλης Καββαδάς (Bike ‘n Roll) πήρε την 4 θέση ενώ η Κέρκυρα συνολικά πήρε τρεις θέσεις σε βάθρα κατηγοριών με το Μάριο Ζαμπέλη (Bike ‘n Roll) στη Junior και το Σαρακηνό Μίλτο (S-Bikes) στα Hardtail. Στις γυναίκες, που ήταν 7(!!!) την πρώτη θέση κατέκτησε η Ειρήνη Μαυράκη (Momentum Racing Team), με τη Tomeva Ani-Georgieva (Free Dimension) και την Τσάλλου Νίκη (Bike Shop 26) να κλείνουν την τριάδα.

Εγω αρκέστηκα στο να οδηγήσω απολαυστικά και γρήγορα αλλά “φυλαγμένος” για να μην ξαναγυρίσουμε στο νοσοκομείο και να έχουμε οδηγό. Πήρα την 22η θέση και μπορώ να πώ οτι ήταν ο καλύτερος αγώνας της ζωής μου. Όχι για τη θέση, αλλά για τις ενδορφίνες που εκκρίνει ο οργανισμός μας οταν κάνουμε κάτι που μας αρέσει.

Ο καιρός περνάει γρήγορα και ο 2ος γύρος είναι κοντά. Μεχρι τότε να είμαστε καλά και να κάνουμε πάντα έτσι ωραία ποδήλατο. Μπράβο στον Στέφανο Κούνη, τον Βαγγέλη Γεωργιάδη και όλη την υπόλοιπη ομάδα που μου έδειξαν τον τρόπο να οργανώσω τη μεγάλη fiesta του τελικού.

Ride Hard and love it!

κείμενο/ φωτό : Πετρούτσος Αλέξανδρος ( Montis Ordo)

Leave a Reply













Http://www.Antallaktikaonline.GR